Ako ay si Michiko. Isang taong pagkaharot-harot. Ako ay ipinanganak noong August 8, 1996. Magulo ako at maingay. Kaya kung ayaw mo ng magulong kasama, sabihin mo lang. Haha. Babaguhin ko sarili ko para sayo. Haha. Special ka eh.

  Mahal ko mga kaibigan ko, di ko alam kung nasaan na ako kung wala sila. Ayoko ng may nagagalit sa akin sa totoo lang. Haha. Hmm. Madalas kami nakatambay sa McDo o kaya KFC. Haha. Madami akong good and bad memories kasama mga kaibigan. Siyempre di naman mawawala bad memories eh. Mas gusto ko rin naman sinasabi ng harapan kahit parang sinampal na, kaysa binabackstabb.(Kahit minsan ganyan din ako.)

  Ayun lang. Salamat sa oras sa pagbasa nitong walang kwentang toh.. Hahaha.

Haii. Nabawasan nanaman ang kaaway ko.. Oh di ba? Ang saya. Nahihiya ako sa balat ko, kasi wala naman pala siyang kasalanan tapos ganun namin siya tinrato.

Napanaginipan ko asa Final Destination ako, May mga premonition daw ako, sa isang road na papunta sa left. Grabe. Nakakatakot. Tapos, may mga vampire, alien na tumatahak dun sa road na yun, tapos may napakalaking pagsabog. Kaso, nung i-wawarn ko na ung unang mamatay, Nathan daw pangalan. Nagising na ko.

Haii. Nakakapagod ang araw na toh. Praktis lang ng praktis. Tapos nung pangalawang pasada na, kinausap na namin si Ate Roselyn. Grabe, anlamig ko at nangangatog tuhod ko. Tapos nalaman naming inosente pala siya. Nahiya kami. AS IN. Na-guilty pa. Kung anu-ano pinagsasasabi namin na alang kakwenta-kwenta. AMbad ko! >.< Ayun, ok nanaman kami. Nag-sorry na ang TENoverZERO sa napakalaking misunderstanding. Ayun, Di na galit sa akin si Louisse. Buti na lang nabanggit ni Hanna yung napagusapan nila ni Regina. HAii. Parang nabunutan ako ng tinik sa dibdib. Woo. Ayun, sayaw-sayaw pa. Tapos diretso sa HRO, nagtahitahi dun, yung iba natulog. Diretso uwi na rin kami nun, mga 4:45. Yun.

Today is a very UNFORGETTABLE day.